Το κεφάλαιο Ροζούλα

Το κεφάλαιο Ροζούλα μπορούμε να πούμε ότι έκλεισε. Το σημαντικότερο από όλα είναι ότι έχει στειρωθεί. Σιγά σιγά τα πράγματα γι αυτήν μπαίνουν σε κάποια ρέγουλα. Βέβαια οι ανάγκες ενός σκύλου δεν σταματάνε ποτέ, μα το καημένο μου ποτέ δεν τα είχε όλα και έτσι αρκείτε σε αυτά που της δίνουμε.
Μετά την στείρωση φαίνεται να έχει ξανανιώσει λιγουλάκι. Αυτό που θέλω να σας πω είναι ότι ο έρανος για την Ροζούλα δεν σταματάει εδώ.
Τα πράγματα είναι σχετικά καλά στην περιοχή που μένω. Βλέπω ανθρώπους που είχανε σκυλί στην αυλή, τώρα να το παίρνουν μαζί τους έξω. Βλέπω χαμόγελα για αδέσποτα που κυκλοφορούν στο κέντρο του χωριού. Τελικά, είναι πολύ σημαντικό να χαρακτηρίσεις το σκυλί με όνομα. Οι γύρω του το αναγνωρίζουν σαν ψυχή και όχι σαν σκύλο. Στην δουλειά μου, έμμεσα έκανα  κάποιους από τους συναδέλφους μου να ενδιαφερθούν για ένα σκυλάκι που τριγυρνά εκεί γύρω. Με αποτέλεσμα να του παρέχουμε νερό, τροφή και κτηνιατρική περίθαλψη.
Υπάρχει ελπίδα. Αρκεί να βλέπουν εσένα να περνάς το μήνυμα με αγάπη και πάθος, χωρίς να "εισβάλεις" στην προσωπικότητα τους, στα σπίτια τους, στα θέλω τους. Κάπως έτσι νομίζω ότι νιώθουν όταν τους πιέζεις να κάνουν πράγματα που δεν θέλουν να κάνουν, ή ακόμα να καταλάβουν.


Είμαι περήφανη για μένα, διότι χωρίς να το δείχνω όσο το θέλω έχω κάνει κάποιους ανθρώπους, ίσως και άθελα μου, να σκέφτονται λίγο περισσότερο.
Γι αυτό, εθελοντές και φιλόζωοι, μην το βάζουμε κάτω. Από τους 100 ο ένας να το γυρίσει σε ζωόφιλος, είμαστε πάλι κερδισμένοι.
Είμαστε πολύ μικροί για κάτι τόσο μεγάλο, αλλά δεν πάουμε να υπάρχουμε.


Καλή συνέχεια λοιπόν.
Σειρά έχουν τα κουταβάκια της.